Terug van niet weggeweest

Op een correctie in AI en semiconductors na, was afgelopen zomer nieuwsluw. 2026 is het zoveelste bewijs dat de oude beurswijsheid van verkopen in mei en kopen in september rendement kost in plaats van oplevert. Wie eind mei z’n aandelen verkocht miste deze zomer een paar procent rendement. Dat extra rendement zou met het laatste kwartaal in aantocht wel eens goed van pas kunnen komen, want de spanning komt uit verschillende hoeken: een voortdurend conflict rond Iran, een olieprijs boven de 100 dollar en een Federal Reserve die deze week een belangrijk rentebesluit neemt. Voor beleggers is dit daarom niet alleen het moment om stil te staan bij de winst, maar ook bij de vraag hoe die winst het beste herverdeeld kan worden voor wat nog komen gaat.

Het venijn van rente en obligaties

Naast aandelen gaat het in de nazomer van 2026 voor het eerst in lange tijd ook weer over obligaties. Terwijl in aandelen iedere stijging goed voelt, is dat in obligaties tegenstrijdiger. Wat weegt zwaarder? Het feit dat je weer rente krijgt op veilig geachte leningen of de vraag of overheden die rente wel kunnen betalen? De Amerikaanse centrale bank heeft de rente dit jaar tot op heden niet gewijzigd, maar de toon is sinds het aantreden van voorzitter Kevin Warsh anders geworden. Waar in juli al stemmen opgingen voor een renteverhoging, joeg de hoge kerninflatie in augustus de kans op verhoging deze week verder op. Uiteindelijk zullen oorlog, conflicten en hoge energieprijzen tijdelijke inflatie-opdrijvende factoren blijken en is de productiviteitswinst door AI langer houdbaar. Toch lijkt de rente eerst nog wat omhoog te kunnen. Zowel in Europa als in Amerika hebben we inmiddels te maken met renteniveaus die sinds 2007 niet meer zijn gezien. Voor obligatiebeleggers is dit een ongemakkelijke boodschap: koersen van langlopende staatsleningen staan al maanden onder druk. Tegelijk ontstaat hierdoor iets waar we lang op hebben moeten wachten: een fatsoenlijk rendement op kwaliteitsobligaties, met name aan de kortere kant van de curve. Voor een goed gespreide portefeuille is dat een welkome ontwikkeling na jaren van minimale rentes.

Sterke cijfers, maar de lat ligt hoog

Het cijferseizoen bevestigde het beeld van een gezonde onderliggende economie. De toonaangevende Amerikaanse indices staan dit jaar flink in de plus, met techbeurs Nasdaq voorop. Toch wijzen analisten steeds nadrukkelijker op de concentratie van de winst in een handvol AI-gerelateerde bedrijven, de hoge mate van onderlinge financiering binnen de sector en waarderingen die uitgaan van jaren aanhoudend hoge groei. Dat hoeft geen probleem te zijn zolang de winsten blijven groeien, maar de marge voor tegenvallers is klein geworden.

Winst nemen

In een jaar met hoge aandelenrendementen en een technologiesector die een belangrijk deel van dat rendement heeft gedragen, is het verstandig om af en toe winst te nemen in sommige posities. Niet omdat de CEO’s van AI bedrijven op de rem trappen of het verhaal rond AI en digitalisering ineens minder overtuigend is, maar omdat rendement en risico met elkaar in balans moeten blijven. Waarderingen die uitgaan van uitzonderlijke groei en geopolitiek die de inflatie eerst nog verder kan aanjagen, vormen samen een goede reden om een deel van de winst veilig te stellen in plaats van te wachten tot de markt dat voor je doet.

Belangrijk is wat je vervolgens met die winst doet. Cash aanhouden is zelden de beste oplossing; herbeleggen in sectoren die ondergewaardeerd lijken ten opzichte van technologie is een beter alternatief. Financials profiteren doorgaans van een hogere rente, gezondheidszorg en industriële bedrijven die minder afhankelijk zijn van AI en waarde-aandelen met stabiele kasstromen en dividend. Ook een selectieve blik op energie en infrastructuur is interessant, al zijn dat met de geopolitieke risico’s in het achterhoofd posities die je bewust en beperkt inneemt. Zo blijft een portefeuille breed gespreid en minder kwetsbaar voor een correctie die zich meestal voordoet in het hardst opgelopen deel van de markt.